Kiedy materia przemawia. SYMPTOM – artystyczny wyraz Adriany Majdzińskiej

Kiedy materia przemawia. SYMPTOM – artystyczny wyraz Adriany Majdzińskiej

Sztuka potrafi mówić tam, gdzie kończą się słowa. Może zachwycać formą, intrygować kompozycją, ale również niepokoić i skłaniać do głębszej refleksji nad rzeczywistością, której jesteśmy częścią. 10 listopada w Galerii Wrzeszcz w Gdańsku odbył się wernisaż wystawy „SYMPTOM” prof. Adriany Majdzińskiej. Było to spotkanie ze sztuką, która nie ogranicza się do estetycznego doświadczenia, lecz podejmuje ważny dialog z człowiekiem, społeczeństwem i otaczającym nas światem.

Ekspozycja zaprezentowana przy al. Grunwaldzkiej 37 stała się artystyczną opowieścią o zjawiskach, które często rozpoczynają się niezauważalnie, pozostają ukryte pod powierzchnią codzienności, by z czasem ujawnić swoją prawdziwą skalę. Tytułowy „SYMPTOM” to uniwersalny znak ostrzegawczy, odnoszący się zarówno do biologii, procesów nieuchronnie postępujących w społeczeństwach, jak i przemian zachodzących w środowisku naturalnym.

W biologii symptom oznacza pierwsze oznaki zaburzeń funkcjonowania organizmu. W życiu społecznym może sygnalizować pęknięcia w strukturach wspólnotowych, narastające napięcia i utratę równowagi. W ekologii oraz procesach geologicznych wskazuje na zmiany zachodzące w przyrodzie – anomalie. Wszystkie te zjawiska można odczytywać jako sygnały znacznie większych, niekiedy nieodwracalnych procesów.

Adriana Majdzińska kieruje uwagę odbiorcy nie tyle na samą katastrofę, ile na jej początki. Interesuje ją moment, w którym coś zaczyna się zmieniać, pojawia się pierwsze pęknięcie, zaburzenie równowagi, drobny znak zapowiadający znacznie większy proces. To właśnie w tej pozornie nieuchwytnej przestrzeni rozgrywa się artystyczna opowieść wystawy.

Materia, która przemawia. Drewno, metal, płótno i gra koloru

Ważnym elementem ekspozycji jest przede wszystkim drewno, którego faktura, kolorystyka, przestrzenna konstrukcja przywołują skojarzenia z organicznymi strukturami, napięciami i określonym kształtem. Surowość materiału spotyka się w nich z wyrafinowanym opracowaniem powierzchni. Drewno, metal, tkanina i kolor stają się środkami artystycznego przekazu, budującymi wizualny zapis narastających przemian. Obok reliefów uwagę przyciągają abstrakcyjne kompozycje, przywodzące na myśl rozrastające się układy, struktury i nietypowe formacje.

Prace prof. Adriany Majdzińskiej mają szczególny, niepowtarzalny charakter. Stanowią połączenie ekspresji rzeźbiarskiej z niezwykłym wyczuciem plastyki materiału, koloru i faktury. Artystka buduje swoje kompozycje, wykorzystując właściwości drewna i metalu, pozwalając im nie tylko współistnieć, ale przede wszystkim wzajemnie się dopełniać. W jej twórczości materia nie jest jedynie środkiem do osiągnięcia określonego efektu – staje się pełnoprawnym językiem artystycznej wypowiedzi.

Podstawowymi materiałami, po które tu sięga artystka, są drewno oraz blacha, głównie miedziana. To właśnie ich naturalne właściwości, struktura, podatność na obróbkę i przemiany powierzchni nadają pracom indywidualną formę i charakterystyczną kolorystykę oraz charakter. Majdzińska świadomie wykorzystuje możliwości obu materiałów, wydobywając z nich to, co najbardziej interesujące. Drewno poddaje różnorodnym zabiegom, nadając mu barwę i nową plastyczną jakość, pełną energii, ale też idealną gładkość. Natomiast metal staje się nie tylko elementem konstrukcyjnym, ale również istotnym akcentem kompozycyjnym.

Szczególnie interesujące są fragmentarycznie polerowane powierzchnie, które odbijają światło i wprowadzają do prac subtelną grę refleksów. Zestawione z nimi niebieskości i turkusowe odcienie patyny, powstające w wyniku procesów utleniania miedzi, tworzą nieoczywiste kontrasty, które doskonale współgrają kolorystycznie z całością dzieła. Barwy płytek, miedzi jest ciekawym materiałem do obróbki oraz przełamują naturalność drewna, a jednocześnie podkreślają jego strukturę i organiczny charakter.

Kompozycje artystki prowadzą wzrok odbiorcy od spokojniejszych, bardziej zwartych partii, stanowiących swoistą podstawę konstrukcji, ku fragmentom o zdecydowanie większej ekspresji wizualnej. Szczególną rolę odgrywają tutaj nieregularne, pionowe nacięcia drewna. Wprowadzają one rytm, dynamikę i pewnego rodzaju napięcie. Powierzchnia przestaje być jednolita, zaczyna żyć własnym rytmem, ujawniając głębię materiału i jego wewnętrzne zróżnicowanie.

Można odnieść wrażenie, że artystka prowadzi z materią swoistą rozmowę. Nie narzuca jej całkowicie swojej wizji, lecz uważnie obserwuje jej możliwości, reaguje na opór, strukturę i naturalne właściwości. Bawi się formą, eksperymentuje z powierzchnią, ale nie jest to zabawa przypadkowa. Za każdym zabiegiem plastycznym kryje się świadoma decyzja, a poszczególne elementy budują przemyślaną całość.

W odbiorze tych prac szczególnie widoczna staje się niezwykła symbiozy drewna i metalu. To połączenie intuicji twórczej, technicznej świadomości oraz wyjątkowego wyczucia koloru. Materia, która pozornie wydaje się surowa i niełatwa w interpretacji, pod jej dłonią zyskuje nowy wymiar. Zyskuje ekspresję, subtelność, a niekiedy wręcz malarską głębię.

W prezentowanych pracach można dostrzec dialog pomiędzy naturą a cywilizacją, spokojem a napięciem, trwałością a rozpadem. Nie są to dosłowne ilustracje konkretnych wydarzeń. Artystka posługuje się symbolem i syntetyczną formą, pozostawiając odbiorcy przestrzeń do własnych interpretacji. Nie narzuca odpowiedzi, lecz zachęca do uważniejszego przyglądania się temu, co dzieje się wokół nas. Symptomy są przekazem…

Warto zwrócić uwagę również na sposób, w jaki Adriana Majdzińska traktuje tytułowanie swoich realizacji. Artystka nie zawsze nadaje pracom jednoznaczne nazwy, pozostawiając odbiorcy przestrzeń do własnych interpretacji. Nie zamyka ich w gotowej opowieści ani nie narzuca jednego sposobu odczytania. Przeciwnie – zaprasza do indywidualnego dialogu z dziełem. To widz, kierując się własną wrażliwością, doświadczeniem i wyobraźnią, może odnaleźć w nich znaczenia, których nie da się sprowadzić do jednej definicji.

Adriana Majdzińska – artystka poszukująca harmonii między formą a znaczeniem

Prof. ASP dr hab. Adriana Majdzińska jest jedną z rozpoznawalnych postaci gdańskiego środowiska sztuk wizualnych. Urodziła się 11 listopada 1973 roku w Słupsku. Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Koszalinie, a w 2000 roku uzyskała dyplom na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, w pracowni prof. Sławoja Ostrowskiego.

Z macierzystą uczelnią zawodowo związana jest od 2006 roku. W 2011 roku obroniła doktorat zatytułowany „Pokusa Doskonałości”, natomiast w 2019 roku uzyskała stopień doktora habilitowanego i stanowisko profesora ASP. W latach 2020–2024 pełniła funkcję prodziekana Wydziału Rzeźby i Intermediów.

Jej twórczość obejmuje rzeźbę, rysunek oraz działania artystyczne i społeczne. Pracuje przede wszystkim w drewnie, ale wykorzystuje również metal, kamień, beton i ceramikę. Materiał nigdy nie jest dla niej przypadkowy – zostaje podporządkowany idei, którą artystka chce przekazać. Charakterystyczne dla jej języka artystycznego są syntetyczne formy, wyrazista faktura i symboliczne znaczenia.

W dorobku Majdzińskiej znajdują się liczne cykle, między innymi „Siedem Grzechów Głównych”, „Militaria”, „Masculinum”, „Memuary”, „Relikwiarze”, „Serce”, „Signum”, „Ira”, „Perygeum” oraz „moja prawda/twoja prawda”. Jest również autorką realizacji w przestrzeni publicznej, prezentowanych między innymi w Kościerzynie, Austrii, Szumiłowie i Finlandii.

Artystka uczestniczyła w licznych wystawach, konkursach i plenerach rzeźbiarskich w kraju oraz za granicą. Jej działalność obejmuje także współtworzenie niezależnych inicjatyw artystycznych. Wraz z Czesławem Podleśnym była pomysłodawczynią i koordynatorką Przestrzeni Sztuki WL4, a obecnie angażuje się w rozwój środowiska artystycznego skupionego wokół WL4 Przestrzeń Sztuki w Mlecznym Piotrze na terenie Stoczni Cesarskiej w Gdańsku. Pełni również funkcję prezeski Stowarzyszenia WL4 Przestrzeń Sztuki.

Szczególnie wymowne w kontekście wystawy „SYMPTOM” są słowa artystki:

Harmonia między treścią i formą w rzeźbie jest dla mnie najważniejsza. Pracuję nad uzyskaniem tej równowagi do momentu, aż forma stanie się symbolem pojęcia, którego dotyczy.

To właśnie poszukiwanie równowagi pomiędzy materialnością dzieła a jego znaczeniem stanowi jeden z ważnych elementów jej twórczości.

Muzyka jako kolejny wymiar artystycznej wrażliwości

Wernisaż przyniósł zgromadzonym gościom jeszcze jedną niespodziankę. Adriana Majdzińska ujęła nas swoim talentem wokalnym, prezentując mini koncert, który odsłonił kolejną stronę jej osobowości twórczej. Jej wrażliwość muzyczna, umiejętności wokalne i swoboda interpretacyjna stworzyły interesujące dopełnienie spotkania ze sztuką wizualną.

Był to moment, w którym ekspresja artystyczna wyszła poza materię, formę i przestrzeń, znajdując ujście w dźwięku i głosie. Okazało się, że twórcza osobowość artystki nie ogranicza się do jednej dziedziny. Podobnie jak w rzeźbie, również w muzyce ważne miejsce zajmują emocje, wyczucie i indywidualny sposób komunikowania się z odbiorcą.

To dodatkowy wymiar spotkania, który pozwolił spojrzeć na prof. Adrianę Majdzińską nie tylko przez pryzmat jej dorobku rzeźbiarskiego, ale również jako na osobę o wielowymiarowej wrażliwości artystycznej.

Sztuka, która skłania do uważności

„SYMPTOM” to wystawa o współczesnym świecie, jego kruchości, napięciach i przemianach. Przypomina, że wielkie procesy nie zawsze rozpoczynają się od spektakularnych wydarzeń. Nierzadko ich pierwsze oznaki są niewielkie, ledwo dostrzegalne i łatwe do zlekceważenia.

Adriana Majdzińska przekłada te zjawiska na język sztuki, tworząc przestrzeń, w której odbiorca może zatrzymać się na chwilę i spojrzeć na rzeczywistość z innej perspektywy. Jej prace nie dają prostych odpowiedzi. Pozostawiają jednak ważny ślad – zachętę do refleksji nad tym, co dzieje się w nas samych, w społeczeństwie i w otaczającym nas środowisku.

Wernisaż w Galerii Wrzeszcz był okazją do spotkania z twórczością artystki, której dzieła pokazują, że sztuka może być nie tylko zapisem rzeczywistości, ale również próbą odczytywania jej ukrytych znaczeń. „SYMPTOM” pozostawia odbiorcę z ważną myślą: zanim nastąpi zasadnicza zmiana, świat często wysyła nam sygnały. Trzeba tylko nauczyć się je dostrzegać.