Młode pokolenie dojrzałego artyzmu. Marta Prabucka o swojej twórczości
Twórczość Marty Prabuckiej wyrasta z doświadczenia współczesnej młodej dorosłości — życia w świecie nieustannego napięcia, nadmiaru informacji i braku stabilności. Artystka buduje na swoich płótnach przestrzenie balansujące pomiędzy wspomnieniem, snem a emocjonalnym pejzażem wewnętrznym. Są to krajobrazy pojawiające się podczas samotnych rozmyślań, ukryte gdzieś za ścianami codzienności, w ciemnych kątach i rozproszonych plamach światła.
Centralną postacią jej malarstwa najczęściej pozostaje człowiek — samotny bohater zamieszkujący niejednoznaczną, niepokojącą przestrzeń. „Dom”, który powraca w obrazach Prabuckiej, daleki jest od klasycznego wyobrażenia bezpieczeństwa i schronienia. Ściany bywają niepełne, chaotyczne, czasem nie podtrzymują nawet sufitu. W ich szczelinach pojawia się pustka, a otchłań zagląda przez okna i kąty pomieszczeń. Meble istnieją jedynie symbolicznie — ustawione przypadkowo, pozbawione funkcji, stają się bardziej znakiem samej idei domu niż realnego miejsca do życia.
Artystka stawia pytania o współczesne rozumienie domu i bezpieczeństwa.
Interesuje ją doświadczenie młodych ludzi, którzy funkcjonują w wynajmowanych mieszkaniach, pozbawieni możliwości pełnego zakorzenienia się w przestrzeni. W takim świecie poczucie stabilności musi być budowane przede wszystkim wewnątrz człowieka. To jednak wnętrze okazuje się kruche — pełne niepewności, tęsknoty i nostalgii za wyidealizowaną przeszłością.
W refleksji Prabuckiej nostalgia staje się jednym z najważniejszych doświadczeń pokoleniowych. Artystka zauważa, że internet i kultura współczesna coraz częściej zwracają się ku wspomnieniom dzieciństwa — obrazom kuchni babci w blokowisku, wakacyjnej przyrody, poczuciu ciepła i ekscytacji dawnych lat. Wspomnienia i pamięć stają się sposobem budowania własnego „domu”, kiedy fizyczna przestrzeń nie daje poczucia przynależności.
Twórczość Marty Prabuckiej operuje atmosferą zawieszenia pomiędzy rzeczywistością a emocjonalnym pejzażem pamięci. Jej obrazy nie opowiadają o konkretnych miejscach, lecz o stanie psychicznym współczesnego człowieka — o samotności, potrzebie bezpieczeństwa i nieustannym poszukiwaniu przestrzeni, którą można byłoby nazwać własną. Artystka jest przedstawicielką świata młodego artyzmu, ale niesłychanie dojrzałego.
Biografia
Marta Prabucka urodziła się w Gdańsku w 1999 roku. Jest absolwentką malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.
W swojej działalności artystycznej zanurza się w świecie wspomnień, nastroju miejsc oraz samotności ukrytej pod powierzchnią codziennej rzeczywistości. Pracuje zarówno w obszarze malarstwa, jak i grafiki komputerowej. Tworząc animacje, wizualizacje i teledyski, często współpracuje z trójmiejską sceną muzyczną.
W ramach współpracy z galerią AOKZ uczestniczyła w wystawach „Habitus. Bezpieczeństwo” w PKO Galerii Koncept, „Etap rozpadu” w AOKZ, „GIT” w Galerii ARTport w Łodzi oraz „HOMO CAT/AI – pragmatyzm/wiara” w Warszawie.
Podczas 31. Ogólnopolskiego Przeglądu Malarstwa Młodych PROMOCJE w Legnicy otrzymała nagrodę za obraz „Heat and Humidity in Green”.
Swoje prace prezentowała również na wystawach indywidualnych w Trójmieście, między innymi „Bezdomność w moim pokoju” realizowanej w ramach stypendium kulturalnego, „Kąty” w One Piece Gallery oraz „Imersja” w Galerii w Ruchu.
Wraz z kolektywem GIT, pod skrzydłami Ronda Sztuki, uczestniczyła także w wystawie „Erozja” prezentowanej w przestrzeni WOLNO w Katowicach.
b.l.